Czym jest tylna furtka w szyfrowaniu i dlaczego jest niebezpieczna?

Tylna furtka w szyfrowaniu to celowo wbudowany sposób na obejście szyfrowania. Opisuje system, który zapewnia zatwierdzonym stronom specjalny dostęp do zaszyfrowanych danych. W gruncie rzeczy daje organom ścigania klucz uniwersalny do zaszyfrowanych wiadomości. Rządy często określają to mianem „legalnego dostępu”, ponieważ ma on umożliwić władzom odszyfrowanie danych w razie potrzeby.

Zazwyczaj dane online są szyfrowane za pomocą protokołu TLS, który obsługuje szyfrowanie danych w trakcie przesyłania. Gdy dane dotrą do usługodawcy — takiego jak Google, Dropbox lub Facebook — są odszyfrowywane, a następnie ponownie szyfrowane na jego serwerach przy użyciu kluczy szyfrowania, które kontroluje. Oznacza to, że ma on dostęp do Twoich danych, więc tylna furtka w szyfrowaniu nie jest konieczna, ponieważ rządy mogą zmusić dostawcę do ich przekazania.

W przypadku szyfrowania end-to-end dane są szyfrowane na urządzeniu nadawcy i nie są odszyfrowywane, dopóki nie dotrą do urządzenia odbiorcy. Dostawca usług — taki jak Proton lub Signal — nigdy nie ma dostępu do kluczy szyfrowania, więc nie może niczego odszyfrować, nawet na mocy nakazu sądowego. To właśnie w tym obszarze organy ścigania i decydenci naciskają na wprowadzanie tylnych furtek w szyfrowaniu.

Ważne jest, aby odróżnić tylne furtki w szyfrowaniu od ataków typu backdoor. Tylna furtka w szyfrowaniu to funkcja celowo wbudowana w system w celu uzyskania dostępu w określonych warunkach — na przykład na żądanie organów ścigania — i dotyczy wszystkich użytkowników. Z drugiej strony atak typu backdoor — taki jak ten zorganizowany przez Salt Typhoon, to ukryta luka wprowadzona przez hakerów, której używają do uzyskania dostępu bez wykrycia.

Jeśli atakujący odkryją tylną furtkę w szyfrowaniu, mogą ją wykorzystać w taki sam sposób, jak podłożony backdoor. Różnica polega na tym, że tylna furtka w szyfrowaniu istniała tam z założenia.

Szyfrowanie działa jak zamek w pokoju hotelowym: w standardowym szyfrowaniu, takim jak TLS, masz klucz — ale kierownik hotelu (dostawca usług) ma zapasowy i może otworzyć drzwi, jeśli poprosi o to policja.

Z kolei w przypadku szyfrowania end-to-end tylko Ty masz klucz, więc nikt inny nie może wejść. Tylna furtka w szyfrowaniu to sytuacja, w której podmiot prawny (taki jak organy ścigania) prosi kierownika o stworzenie klucza uniwersalnego, który otwiera wszystkie drzwi. Gdy taki klucz powstanie, każdy, w tym obce rządy i hakerzy, może próbować go ukraść.

W zależności od projektu, tylna furtka w szyfrowaniu może przybierać różne formy.

W systemie depozytu kluczy klucze szyfrowania są przechowywane przez stronę trzecią, taką jak rząd. Jeśli organy ścigania uzyskają nakaz, mogą odzyskać klucz.

W przypadku skanowania po stronie klienta Twoje własne urządzenie przeszukuje pliki i wiadomości, zanim zostaną zaszyfrowane, i zgłasza oflagowane treści. To tak, jakby kierownik hotelu sprawdzał wszystko, co wnosisz do pokoju i robił notatki, nawet jeśli drzwi pozostają zamknięte.

W latach 90. rząd USA wprowadził Clipper Chip(nowe okno), chipset do zabezpieczania komunikacji stacjonarnej. Każdy chipset miał swój własny klucz kryptograficzny, ale kopia tego klucza była umieszczona w rządowej bazie danych w ramach depozytu kluczy. Idea polegała na tym, że jeśli agencja rządowa uzyskałaby upoważnienie prawne do przechwycenia określonej komunikacji z urządzenia z zainstalowanym układem Clipper Chip, mogłaby zażądać klucza i użyć go do odszyfrowania rozmowy.

Eksperci ds. bezpieczeństwa ostrzegali, że przechowywanie kluczy w depozycie tworzy jeden centralny punkt awarii, a obrońcy prywatności sprzeciwiali się pomysłowi powszechnego dostępu rządu do prywatnych rozmów. W odpowiedzi programiści udostępnili silne publiczne narzędzia szyfrujące, takie jak PGP, PGPfone(nowe okno) i Nautilus(nowe okno). W ciągu zaledwie trzech lat zrezygnowano z układu Clipper Chip.

Rządy, organy ścigania i agencje wywiadowcze są najsilniejszymi orędownikami tylnych furtek w szyfrowaniu jako sposobu na rozszerzenie dostępu do komunikacji cyfrowej. Agencje argumentują, że borykają się z problemem „going dark” (utraty widoczności) — nawet z nakazem sądowym silne szyfrowanie może blokować dostęp do kluczowych dowodów, które mogłyby posłużyć do gromadzenia informacji wywiadowczych i prowadzenia śledztw.

Ta presja często przekłada się na przepisy prawne — takie jak brytyjska ustawa Investigatory Powers Act i australijska ustawa Assistance and Access Act, które dają władzom uprawnienia do żądania od firm tworzenia nowych sposobów łamania szyfrowania end-to-end i zapewniania „legalnego dostępu” do prywatnych danych.