Gezichtsherkenning uitgelegd: wanneer uw gezicht handelswaar wordt

Gezichtsherkenning is biometrische technologie die wordt gebruikt om mensen te verifiëren of te identificeren aan de hand van afbeeldingen of video's. Afhankelijk van het systeem kan het de identiteit van iemand bevestigen, een onbekende persoon identificeren of andere afbeeldingen van dezelfde persoon vinden. 

Deze toepassingen hebben heel verschillende privacygevolgen:

Gezichtsherkenning meet kenmerken van een gezicht en zet deze om in punten met biometrische gegevens voor vergelijking. Een smartphone vergelijkt die punten bijvoorbeeld met de punten die zijn vastgelegd toen u gezichtsontgrendeling instelde, terwijl een gezichtszoeksysteem ze kan vergelijken met gegevens uit miljoenen of miljarden andere afbeeldingen. Het exacte proces verschilt, maar volgt meestal een paar basisstappen: 

1. Het gezicht vastleggen: Een camera, foto of video levert een afbeelding met een gezicht op.
2. Detecteren en voorbereiden: Software lokaliseert het gezicht en past de afbeelding aan zodat deze kan worden geanalyseerd.
3. Een biometrisch sjabloon maken: Kenmerken van het gezicht worden omgezet in een wiskundige weergave, soms een gezichtsafdruk of gezichtsembedding genoemd.
4. Het gezicht vergelijken: Het sjabloon wordt vergeleken met een opgeslagen sjabloon of een database met andere gezichten.
5. Een overeenkomst berekenen: Het systeem genereert een score voor gelijkenis of betrouwbaarheid. Als de score hoog genoeg is, beschouwt het systeem dit als dezelfde persoon.

Geautomatiseerde gezichtsherkenning dateert uit de jaren zestig. Vroege systemen waren afhankelijk van onderzoekers die belangrijke gezichtskenmerken zoals de ogen, neus en mond identificeerden en vervolgens de afstanden en verbanden daartussen maten, zodat een computer het ene gezicht met het andere kon vergelijken.

AI en machine learning hebben dat proces drastisch veranderd. Moderne systemen analyseren gezichten automatisch, detecteren veel complexere patronen en vergelijken afbeeldingen op enorme schaal. Gezichtsherkenning kan nu enorme databases doorzoeken en mogelijk een in het openbaar vastgelegd gezicht verbinden met afbeeldingen en informatie die elders zijn verzameld.

Gezichtsherkenning kan veel meer onthullen dan uw identiteit. Het maakt het gemakkelijker om mensen te volgen, te profileren, te identificeren of te verbinden met informatie die elders is verzameld.

Overheden beginnen grenzen te stellen aan gezichtsherkenning. Op grond van de EU AI-verordening mogen AI-systemen geen databases voor gezichtsherkenning aanleggen of uitbreiden door gezichten zonder onderscheid van het internet of uit bewakingsbeelden te scrapen. Realtime gezichtsidentificatie door handhavingsdiensten in de openbare ruimte is doorgaans ook verboden, met beperkte uitzonderingen voor situaties zoals het opsporen van vermiste personen, het voorkomen van ernstige dreigingen of het identificeren van verdachten bij bepaalde misdrijven.

De VS hebben geen uniforme landelijke wet die gezichtsherkenning regelt. In plaats daarvan hebben de staten verschillende benaderingen gekozen. Washington en Colorado stellen waarborgen verplicht voor bepaalde vormen van overheidsgebruik, terwijl Maine de meeste vormen van overheidsgebruik verbiedt en de politie alleen onder strikte voorwaarden zoekopdrachten laat aanvragen. Minstens 18 staten hebben de afgelopen jaren wetgeving overwogen die het gebruik van gezichtsherkenning door de politie reguleert.

U kunt niet voorkomen dat elke camera uw gezicht vastlegt, maar u kunt ervoor zorgen dat een match op basis van gezichtsherkenning minder over u onthult door de persoonlijke informatie en foto's die online over u beschikbaar zijn te beperken.